برسی انواع مهمات

بررسی انواع مهمات –
تیرهای گلوله زنی غیرخفیف (با چاشنی مرکزی یا سنتر فایر)


فشنگ های گلوله زنی سنترفایر فشنگ هایی هستند که چاشنی آنها در مرکز پایه پوکه شان مستقر شده و چاشنی مربوطه مستقل از بدنه فشنگ بوده و باید جداگانه ساخته و در پایه نصب شود. دو مزیت عمده این نوع فشنگ ها عبارتند از: 1- می توان از پوکه آنها دوباره استفاده کرد و با چاشنی گذاری و پرکردن آنها تا چند نوبت از آنها استفاده نمود. 2- بدلیل استقلال چاشنی می شود اندازه آنها را بزرگتر و پوسته آنها را محکم تر کرد تا باروت بیشتر و مرمی بزرگتری را حمل کنند و به این ترتیب می شود فشنگهای پرقدرت تولید کرد.

چاشنی و پایه چند نمونه سنترفایر – در این عکس: کالیبر 50، 6.5 و رمینگتون 223




مقایسه فشنگ ریم فایر (چاشنی لبه ای) با سنترفایر (چاشنی مرکزی) در ساختار و ابعاد



این نوع فشنگ در پی مشاهده ضعف قدرت فشنگ های ریم فایر (چاشنی لبه ای که در پست قبلی به آنها اشاره شد) و نامناسب بودن ساختار ریم فایر ها (بدلیل نازکی پوسته) برای حمل باروت بیشتر و مرمی بزرگتر در نیمه دوم قرن نوزدهم به بازار عرضه گردید.

تصویر مقایسه اندازه فشنگ های سنترفایر ( کالیبر 50 تا 5.62 ناتو) با خفیف




بدلیل تنوع بسیار زیاد مرمی و اندازه کالیبر در این دسته از فشنگ ها، امکان بررسی تمام آنها در یک پست وجود ندارد اما سعی می کنیم گروهبندی های مهم آنها را مورد بحث قرار دهیم.

انواع مرمی

سرگرد سربی - RNL – Round Nose Lead – مرمی سربی برهنه – که با وجود همه گیر شدن مرمی های پوشش دار، هنوز در بعضی فشنگ های قدیمی تر سلاح های کمری و مسلسل ها کاربرد دارد.

تصویر فشنگ سرگرد سربی



سرپخ سربی – FNL- Flat Nose Lead – مشابه نوع قبلی است اما نوک آن پخ خورده و صاف است. متداول در تیراندازی های به سبک غرب وحشی یا Cowboy Action Shooting که علاقه مندان خودش را دارد.

تصویر فشنگ سرپخ سربی



ضد زره – AP – Armor Piercing – مرمی سخت از جنس آلیاژهای فولاد یا تنگستن به شکل نوک تیز غالبا با پوشش غلاف نازک سربی یا مسی که این پوشش برای محافظ لوله تفنگ از خراشیده شدن توسط مرمی بکار می رود. اثر گذاری این مرمی روی هدف های غیر زره پوش (بدون جلیقه ضد گلوله) به کارآمدی نوع تمام فلزی آن نیست.

تصویر فشنگ ضد زره



روکش فلزی کامل – FMJ – Full Metal Jacket – (که فیلمی نیز به همین نام درباره جنگ ویتنام ساخته شده بود که در ایران اشتباها آنرا جلیقه تمام فلزی ترجمه کرده بودند) مرمی از یک هسته سربی که بطور در یک غلاف مسی یا مفرغی یا فولاد نرم پوشانیده شده و در هنگام برخورد با مانع کمترین میزان تغییر شکل را دارند و بیشتر کج می شوند تا اینکه بشکفند.

تصویر فشنگ با روکش فلزی کامل



روکش دار با سر نرم – JSP – Jacketed Soft Point – که اولین نمونه آن در اواخر قرن نوزدهم توسط اسلحه های انگلستان در منطقه دام دام Dum Dum در نزدیکی کلکته هندوستان ساخته و بکارگرفته شد و بعدا در ایران به فشنگ "دم دم" معروف گردید (کلنل محمد تقی خان پسیان از معروف ترین قربانیان این نوع گلوله در تاریخ ایران است). این مرمی مشابه نوع پوشش کامل است اما سر آن مثل نوک مداد لخت است و سرب آن بیرون زده است. این مرمی از استحکام نوع پوشش کامل و شکفتن و تخریب نوع سربی یا سرسوراخ برخوردارست. نوعی از آن که توسط کارخانه نازلر Nosler اختراع شده است دارای دو قسمت است و وصل مرمی به هم وصل شده تا ضمن شکفتن تیر در موقع برخورد از گسستن بیش از اندازه مرمی جلوگیری کند و پایه آن همچنان شکل خود را حفظ کند.

تصویر فشنگ روکش دار با سرنرم



تصویر فشنگ نازلر



روکش دار سر سوراخ – JHP – Jacketed Hollow Point – که تقریبا بلافاصله بعد از اختراع مرمی روکش دار با سرنرم توسط اسلحه سازی Woolwich در انگلستان اختراع شد، روکش کامل دارد و سرش سوراخ است و سریعتر از سایر نمونه ها می شکفد و میزان شکفتگی آن بیشتر از انواع دیگرست. نوعی از این مرمی دارای مغزی پلاستیکی در درون سر سوراخ فلزی آن است که وجود مغزی باعث حفظ شکل کامل بالستیکی مرمی شده و دقت و برد آن را بالا می برد در حالیکه در هنگام برخورد به شکفتن آن نیز کمک می کند.

تصویر فشنگ روکش دار سر سوراخ



مرمی انفجاری – Exploding Bullet – که در مرمی خود حاوی مواد منفجره بوده و به هنگام برخورد منفجر می شوند. استفاده از این نوع مرمی در بیشتر ایالت های آمریکا و در کشور کانادا، ممنوع می باشد.



نیز دقت کنید که اصطلاح Spitzer به معنای خمره ای است و به مرمی های نوک تیز خمره ای – مانند فشنگ های جنگی – گفته می شود و صرفا به شکل ظاهری مرمی اشاره دارد.

باید توجه داشت که طبق کنوانسیون ژنو و نیز مصوبه دادگاه لاهه، استفاده از مرمی های شکفته شونده – Expanding projectiles- علیه نیروهای نظامی ممنوع می باشد. این در حالیست که مجرمین و تروریست ها از این نوع مرمی بدون محدودیت استفاده می کنند.

انواع کالیبرهای متداول
کالیبر 9 میلیمتری – که گروه وسیعی از فشنگ های سلاح های کمری را شامل می شود اما در حالت کلی منظور از آن 9x19mm Parabellum است و در انواع سلاح های کمری نیمه خودکار و مسلسل های دستی کاربرد دارد.

تصویر 9 میلیمتر پارابلوم که در این نمونه نوع سرسوراخ آن به تصویر کشیده شده



کالیبر 300 مگنوم وینچستر – 0.300 Winchester Magnum – فشنگ دوربرد مخصوص تک تیراندازی که مورد توجه یگان ویژه ارتش آمریکا – US Navy SEALS – و یگان ویژه ارتش آلمان – Bundeswehr – قرار گرفت. قدرت آن تقریبا در حد یک 7mm Remington Magnum است اما بازدهی آن بالاتر از سطح 7.62x51mm ناتو است.

تصویر 300 مگنوم وینچستر



کالیبر 308 وینچستر – 0.308 Winchester – نام تجاری فشنگ های ساخت کارخانه وینچستر که بر اساس کالیبر جنگی 7.62x51mm استاندارد ناتو ساخته شده اند. در اصل این کالیبر دو سال پیش از گزینش این کالیبر توسط ناتو (در سال 1954) عرضه گردید. متعاقب آن تفنگ های وینچستر مدل 70 و 88 برای این کالیبر تغییر داده شدند و از آن زمان کالیبر 308 وینچستر یکی از محبوبترین فشنگ های شکار نخجیر های بزرگ بوده است. در حال حاضر این کالیبر در ارتش ها، نیروهای انتظامی و شکار بکار می رود.

تصویر 308 وینچستر



کالیبر 0.338 لاپوا - 0.338 Lapus (8.6x70mm or 8.85x71mm) – که در ابتدا برای تفنگ های تک تیراندازی دوربرد ساخته شده بود تا فاصله بالستیکی بین کالیبر 0.300 وینچستر مگنوم و کالیبر 0.50 BMG را پر کند. فشنگ مخصوصی است که دو نوع مرمی با کاربری ضد-نفر و ضد-اشیاء دارد. علاوه بر آن این نوع فشنگ محبوبیتی ویژه نزد شکارچیان نخجیر های بزرگ و نیز تیراندازان مسابقات مخصوص برد طولانی دارد.

تصویر 338 لاپوا



تفنگ تک تیراندازی یگان های ویژه مجهز به صداخفه کن که از لاپوا استفاده می کند



کالیبر 0.357 مگنوم – 0.357 Magnum – که کپی درازتر و قوی تر از کالیبر 38 مخصوص است مورد استقبال نیروهای انتظامی و شکارچیان قرار گرفته است. ایده اولیه در ساخت آن، کاربرد نظامی / انتظامی آن برای نفوذ به بدنه خودرو و خردکردن پوسته موتورخودرو بوده است.

تصویر 357 مگنوم



کالیبر 44 مگنوم – 0.44 Magnum – که فشنگ قدرتمندی است مورد استفاده شکارچیان

تصویر 44 مگنوم



کالیبر 45 – 0.45 ACP – کالیبر استاندارد سلاح های کمری در آمریکا به مدت یک قرن. غالبا زیر سرعت صوت هستند و برای سلاح های مجهز به صدا خفه کن مناسب هستند. نوع مگنوم آنرا در تفنگ های اهرمی نیز استفاده می کنند.

تصویر 45 ای سی پی



کالیبر 5.56 در 45 میلیمتری ناتو – 5.56x45mm NATO – که در سال 1960 توسط ارتش آمریکا برگزیده شد و بعدا در سال 1980 کالیبر استاندارد جایگزین 7.62x51mm برای مسلسل های دستی در نیروهای ناتو گردید. در واقع نسخه نظامی 0.223 Remington است که برای شکارهای کوچک استفاده می شود.

تصویر 223 رمینگتون



کالیبر 7 میلیمتری مگنوم رمینگتون – 7mm Remington Magnum- و 270 وینچستر – 270 Winchester – که فشنگ های دورزدن شکاری هستند و براحتی یک گوزن درشت جثه را از پای در می آورند.

تصویر 7 میلیمتری رمینگتون



کالیبر 7.62 در 39 میلیمتری – 7.62x39mm – استاندارد بلوک شرق و شوروی – از اواسط دهه 1940 تا 1970 – که به جرات می توان گفت بخاطر کاربردش در مسلسل کالاشنیکف ،بالاترین تیراژ تولید را داشته است.

تصویر کالیبر 7.62 در 39 میلیمتری



کالیبر 30-06 اسپرینگفیلد Springfield (یا 7.62x63mm) – که فشنگ استاندارد نیروهای آمریکایی در نیمه اول قرن بیستم بوده است. فشنگی است قدرتمند مناسب شکار اغلب نخجیر های آمریکای شمالی.

تصویر 30-06 اسپرینگفیلد



کالیبر 7.92 در 57 میلیمتری ماوزر – 7.92x57mm Mauser – استاندارد سازمانی نیروهای آلمان از سال 1988 تا 1945 که به ماوزر 8 میلیمتری هم معروف است و در حال حاضر شکارچیان دارای تفنگ های ماوزر از متقاضیان آن هستند.

تصویر فشنگ ماوزر هشت



کالیبر 50 – 0.50 BMG - (12.7x99mm BMG) که در ابتدا برای نفوذ به زره تانک ها در جنگ اول جهانی ساخته شده بود، با گذشت زمان هنوز به عنوان مرمی ضد اشیاء – anti-material – در برابر واحد های زره ای سبک کاربرد دارد. کاربرد دیگر آن در مسلسل های سنگین و تفنگ های تک تیراندازی قدرتمند است. کاربرد غیر نظامی آن جنبه مسابقه ای در هدف زنی ها دوربرد دارد. جالب است بدانید که در تفنگ های سرپر جدید – که قبلا اشاره مختصری به آن شد – کالیبر 50 سایز استاندارد مرمی هاست!

تصویر فشنگ کالیبر 50



تصویر یک تفنگ تک تیراندازی کالیبر 50



جدول مقایسه ای سرعت پرتاب مرمی ها



جدول مقایسه ای برد کالیبرهای مختلف



جدول تناسب کالیبر با نوع شکار مورد نظر



با توجه به تنوع فشنگ های موجود در این گروه از نظر مدل و اندازه و سازنده و مرغوبیت و تیراژ تولید، قیمت آنها حوزه بسیار وسیعی دارد که از زیر 1 دلار برای هر فشنگ شروع شده و بالاتر می رود.

شکار در کانادا 2

شکار در کانادا 

اخذ مجوز و انتخاب ناحیه شکار

در استان انتاریو، فرد متقاضی پیش از هرگونه درخواست جواز شکار، باید ابتدا دوره های زیر را گذارنیده و امتحان مربوط به هریک را قبول شده باشد:
دوره کانادایی ایمنی در بکارگیری سلاح های گرم – Canadian Firearms Safety Course – که تحت نظارت پلیس سواره سلطنتی کانادا – Royal Canadian Mounted Police - RCMP- می باشد. در مورد این دوره قبلا صحبت کرده ایم
دوره آموزشی شکارچی انتاریو – Ontario Hunter Education Program – OHEP – که تحت نظارت فدراسیون تله گذران و شکارچیان انتاریو – Ontario Federation of Anglers and Hunters- می باشد.

کتابچه دوره اوهپ



نشان استادان دوره اوهپ


که برای شرکت در آن باید قبلا دوره ایمنی را گذرانیده باشید – و به تبع آن آماده اقدام برای مجوز سلاح های بدون محدودیت یا مجوز سلاح های با محدودیت – باشید. برای پیدا کردن مراکز آموزشی نزدیک به محل زندگی می توانید اینجا کلیک کرده و به وب سایت دولتی مربوط به این دوره مراجعه کنید. در حال حاضر بیش از یک میلیون نفر این دوره را گذرانیده اند.
دوره استاندارد آموزشی این امتحان شامل مواد زیر است:

اکوسیستم و مدیریت حیات وحش
قوانین و مقررات شکار
مسئولیت های یک شکارچی
شناسایی، زیست شناسی، مدیریت روش های شکار نخجیر های بزرگ، کوچک و آب نشین ها.
تجهیزات شکار و بقاء در طبیعت
نقش یک شکارچی در اجتماع

که البته بعضی موسسات آموزشی به سلیقه خود موارد بیشتری به آن می افزایند و بیشتر به موضوع زنده ماندن در طبیعت –خصوصا در سرما – و نیز نکات مربوط به تعقیب و استتار می پردازند. بعد از قبولی در امتحان نوبت می رسد به گرفتن کارت فعالیت های فضای باز و مجوز های مرتبط با آن.

کارت فعالیت های فضای باز – Outdoors Card



نوع شکاری کارت آوتدورز نشان دهنده این است که شخص می تواند اقدام به خرید مجوز شکار و برچسب های مربوطه نماید. از دید دولت استان انتاریو، دو نوع شکارچی مقیم وجود دارد: شکارچی با سلاح گرم و شکارچی بدون سلاح گرم (تیرکمان، تله گزاری، قوش بازی).

شکار با سلاح گرم – Gun Hunting - این مجوز که H1 Outdoors Card نام دارد، به صاحب خود اجازه شکار را با تمام روش های مجاز طبق مقررات محافظت از حیات وحش و آبزیان می دهد (شامل سلاح گرم، تیروکمان، قوش بازی). برای گرفتن این کارت باید هر دو دوره فوق الذکر را گذرانیده باشید.

شکار بدون سلاح گرم – Non-Gun Hunting – این مجوز H2 Outdoors Card نام دارد و بجز سلاح گرم، اجازه استفاده از سایر روش های شکار را طبق مقررات محافظت از حیات وحش و آبزیان می دهد. برای گرفتن این کارت گذراندن دوره آموزشی شکار در انتاریو کافی است.

دوره اختیاری کارورزی ایمنی در شکار – Hunter Apprenticeship Safety Program
این دوره که مخصوص شکارچیان تازه کار طراحی شده به ایشان امکان تمرین عملی موضوعات مطرح شده در دوره تئوری را می دهد. این دوره نیز به دو دسته با سلاح گرم و غیر سلاح گرم تقسیم می شود.
برای شکارچیان مقیم انتاریو انواع مختلفی از مجوزها و برچسب های شکار و ماهیگیری وجود دارد که می توانید برای دیدن فهرست آنها و هزینه مربوط به هریک اینجا کلیک کنید.

همچنین برای شکارچیان غیرمقیم در انتاریو انواع مختلفی از مجوز ها و برچسب ها وجود دارد که می توانید برای دیدن فهرست آنها و هزینه مربوط به هریک اینجا کلیک کنید.


مقررات مربوط به شکار گونه های مختلف جانوری در انتاریو را می توانید در این آدرس مشاهده کنید.

استان انتاریو به 92 ناحیه شکاری تقسیم شده و هر ناحیه دارای نقشه ای دقیق و نیز تقویم شکار مخصوص به خود می باشد. این تقویم ها به شما نشان می دهد که چه گونه های جانوری برای شکار در آن ناحیه مجاز اعلام شده اند و شکار هر گونه در چه موقعی از سال امکان پذیر است. برای دیدن فهرست نواحی شکار انتاریو اینجا کلیک کنید. برای دریافت تقویم شکار هر ناحیه باید به یکی از دفاتر وزارت منابع طبیعی – Ministry of Natural Resources – مراجعه کرده یا با آنها تماس بگیرید. برای دیدن نشانی این دفاتر اینجا کلیک کنید.

سایت ویژه ای نیز از سوی دولت انتاریو برای جذب علاقه مندان به شکار درست شده است که اطلاعات خوبی در مورد مکان و فصل شکار در انتاریو دارد. برای دیدنش اینجا کلیک کنید.


تصویر نمونه ای از تقویم شکار که برای جزیره مانی تولین در دریاچه هوران تنظیم شده (مانی تولین بزرگترین جزیره واقع در یک دریاچه آب شیرین در دنیاست به طول 64 کیلومتر! جالب اینکه در این جزیره دریاچه وجود دارد و در آن دریاچه جزیره هست!) برای دیدن اصل این تقویم روی عکس کلیک کنید.



موسسات گردشگری متعددی درانتاریو وجود دارند که تورهای شکار و ماهیگری برای علاقه مندان درست کرده اند و اگر مایل به شکار در نواحی دور از محل زندگی خود هستید، استفاده از امکانات آنها و حضور راهنماهای مجرب ایشان می تواند در موفق بودن شکار به شما کمک کند.

برای دیدن یک نمونه از این موسسات اینجا کلیک کنید. این هم یک نمونه دیگر. برای پیدا کردن انواع تورها و آشنایی با زمان بندی و هزینه هایشان می توانید از این موتور جستجو نیز استفاده کنید.

بعنوان مثال برای یک برنامه شکار یک هفته ای خرس سیاه در پارک وحش آلگان کویین هزینه تور حدود 1700 دلار است که با هزینه مهمات و ناهار و شام و خرج های متفرقه حدود 2000 دلار خرج می برد. البته اگر خودتان بخواهید دفعه بعد همین کار را بکنید و بدون تور بروید کمتر از 500 دلار هزینه خواهید داشت.

شکار در کانادا

شکار درکانادا               

تنوع جانوری استان انتاریو – و کشور کانادا- شکار چهار فصل را در این استان و این کشور به ارمغان آورده است. بیاد داشته باشید که طبق قانون، بجز در شکار با تیرو کمان و نیز هنگام حضور بر فراز کمینگاههای بالای درخت، در بقیه احوال باید جلیقه نارنجی مخصوص شکارچیان را روی البسه خود به تن داشته باشید. این رنگ که از سوی نخجیرها نادیده می ماند، به دید سایر شکارچیان می آید و جان شما را در مقابل شلیک اشتباه محافظت می کند.

در اینجا نگاهی داریم به چند نمونه از محبوب ترین نخجیر های انتاریو. (ضمنا لطفا پوزش بنده را به دلیل نداشتن معادل فارسی بسیاری از اسامی نخجیر ها پذیرا باشید):

خرس سیاه – Black Bear



خرس سیاه جایگاه ویژه ای در اکوسیستم و نیز نزد شکارچیان انتاریو دارد. جمعیت آنها بدقت تحت نظر و کنترل وزارت منابع طبیعی است. در حال حاضر انتاریو با جمعیت خرس سیاهی در حدود 100 هزار قلاده، یکی از بزرگترین مراکز تجمع این حیوان در آمریکای شمالی بشمار می رود.

شکار خرس سیاه از اواسط ماه آگوست شروع شده و در ماه نوامبر با حرکت خرس ها به سمت خوابگاههای زمستانی خاتمه می یابد. حس بویایی و شنوایی بسیار قوی این حیوان آنرا تبدیل به نخجیری ایده آل برای شکارچیان مجرب و صبور و جویای شکارهای دشوار کرده است. خرس های نر بین 114 تا 272 کیلو وزن دارند و ماده ها بین 43 تا 180 کیلو هستند.

موس – Moose



موس ها – گوزن های درشت جثه آمریکای شمالی – یکی از نشانه های کشور کانادا هستند. حیواناتی زیبا و قوی هیکل و برازنده که دیدن آنها در دشت های انتاریو منظره ای بیادماندنی است. جمعیت این حیوان نیز بدقت تحت نظارت و کنترل وزارت منابع طبیعی است. جمعیت موس ها در مناطق مجاز برای شکار حدود 99 هزار راس بوده و 15 هزار راس نیز در نواحی حفاظت شده قراردارند.

شکار موس یکی از دشوارترین و در عین حال ممتاز ترین شکارهاست. تکنیک های شکار این حیوان حوزه وسیعی دارند – از تقلید صدای موس ماده و مخفی شدن در شکاف ها و علفزارهای تازه سوخته و حاشیه آبگیرها گرفته تا ردگیری و تعقیب گله های موس. سلیقه و سبک شکارتان هر چه باشد، فرصت هایی طلایی برای شکار تروفه های ممتاز خواهید داشت.

فصل شکار این حیوان از ماه سپتامبر شروع شده و در نیمه ماه نوامبر خاتمه می یابد. وزن نوع نر بالغ از 360 کیلو تا 630 کیلوگرم می رسد و حمل و پاکسازی لاشه آن خود پروژه ای بزرگ است!

گوزن دم سفید – White-tailed Deer



گوزن دم سفید حیوانی زیبا و مغرور است. نمونه بارزی است از قدرت و ظرافت در طراحی طبیعت. جمعیت گوزن های انتاریو از طریق تکثیر و برداشت انتخابی کنترل می شود. برای مثال در فصل استفاده از سلاح گرم، شکار گوزن دم سفید -بدون بکارگیری تله - بدقت مورد نظارت و کنترل است در حالیکه شکار گوزن باک Buck فاقد چنین درجه ای از سختگیری است. نیز باید دقت کرد که انتاریو فاقد فصل مجاز شکار برای گوزن های Elk و Caribou است.

تصویر باک



تصویر الک



تصویر کاریبو



در سایر مواقع، بسته به صلاحدید و تصمیم کارشناسان حیات وحش – مبنی براینکه امسال باید امکان تکثیر بیشتر به این حیوان داد یا از دید ایشان تعداد این گروه به حد مناسب رسیده – فصل شکار می تواند تغییر کند.

گوزن های دم سفید انتاریو درشت جثه هستند – تا در زمستان های سرد این نواحی تاب بیاورند – و بهمین علت وزن این حیوان بین 63 تا 114 کیلوگرم است. گوزن های باک در این استان تا 130 کیلوگرم می رسند. زمستان های ملایم اخیر انتاریو کمک برزگی به رسد جمعیت این گونه ها کرده است.

در انتاریو، امکان ردگیری و تعقیب گوزن از میان جنگل و نیر از میان مزارع وجود دارد. شکارچیان علاقه مند به مناطق زراعی غالبا به درختزار های منفک و نیز کف برکه های نزدیک به مزارع توجه خاص دارند. این شکارچیان از سکوهای درختی یا از مخفیگاه های زمینی در نزدیک معابر و گذرگاه ها و نیز آبخور ها و چراگاه ها برای کمین گرفتن استفاده می کنند. این تکنیک ها مورد استفاده شکارچیان جنگل نیز هست و علاوه برآن از شکارساکن – Still-hunting – نیز بهره می گیرند.

با توجه به متغیر بودن فصل شکار این حیوان در انتاریو، باید به مراکز اطلاع رسانی وزارت حفاظت از منابع طبیعی مراجعه کنید یا با تور مربوطه هماهنگ کنید.

باقرقره - Grouse

گونه های وسیعی از باقرقره – از Ruffed grouse (رافد گراوز) گرفته تا Spruce grouse (اسپروس گراوز) - در انتاریو وجود دارند. نوع رافد بیشتر تعداد را دارد و در پهنه این استان تا خلیج James آشیانه دارند. فصل شکارشان نیز طولانی است. انتاریو مجموعه ای از زمین های جاده دار شمالی و نیز طبیعت بکر را به این شکار اختصاص داده و تورهای شکار متعددی نیز برای آن وجود دارند.

تصویر رافدگراوز



تصویر اسپروس گراوز




بوقلمون وحشی – Wild Turkey



بوقلمون وحشی در سالهای اخیر و مجددا وارد حیات وحش انتاریو شده. برای اینکار چند صد بوقلمون وحشی توسط کارشناسان حیات وحش در آمریکا صید شده و به انتاریو آورده شده اند. در حال حاضر وزرات منابع طبیعی و فدراسیون تله گزاران و شکارچیان انتاریو – OFAH- و فدراسیون ملی بوقلمون وحشی و سایر محافظان محیط زیست سرگرم مراقبت و حمایت این گونه برای تطبیق با محیط و تکثیر و استقرار بوده اند و در نتیجه تلاش این گروه ها امروزه حدود 80 هزار بوقلمون وحشی در نواحی جنوبی انتاریو وجود دارند.

این حیوان یکی از هیجان انگیز ترین و دشوارترین پرنده ها برای شکار است. این دشواری هم مربوط به هشیاری و زیرکی این پرنده می شود و هم مربوط به سختگیری های زیاد در مورد صدور جواز شکار آن! برای گرفتن مجوز شکار باید دوره مخصوص آموزش شکار بوقلمون وحشی - Wild Turkey Hunter Education Course – را گذرانیده و امتحانش را قبول شده باشید.

سخت ترین زمان شکار بوقلمون وحشی در فصل بهار و هنگامی است که گونه نر برای جفت یابی آماده می شود. در این زمان بهترین روش شکار استفاده از دستگاههای تقلید صداست. در این فصل حداکثر دو بوقلمون به ازای هر شکارچی می شود شکار کرد و برای هریک باید برچسبی جداگانه گرفت و هر بوقلمون نیز باید در روزی جداگانه شکار شود. نیز باید هم مجوز شکارهای کوچک – small game license – و هم مجوز ویژه شکار بوقلمون بگیرید.

در واقع بواسطه سختگیری ها ذکر شده، باید یا عاشق شکار بوقلمون باشید یا با این حیوان خرده حساب داشته باشید تا حاضر شوید این همه دردسر را بجان بخرید!

آب نشین ها - Waterfowls


انتاریو یکی از مراکز توجه شکارچیان آب نشین ها در ده سال گذشته بوده. اگر دنبال اردک یا غاز هستید، اگر از قایق استفاده می کنید یا از ساحل تیرمی اندازید، انتاریو مناطق برای شکار مورد علاقه شما دارد. تعداد آنها به حدی است که شاید در عمر خود فرصت کنید هر یک را یکبار مورد امتحان قرار دهید! وجود 140 هزار دریاچه و رودخانه در این استان آنرا به یک مرکز مهم پرندگان آب نشین بدل کرده.

شکارچیان غاز می توانند تعداد بسیار زیادی غازهای مهاجر کانادایی و نیز نژاد Brant را در حال جستجوی غذا در مرغزارها و زمین های سیلابی در امتداد خلیج های James و Huron – هوران- در حال آماده شدن برای مهاجرت به سمت جنوب بیابند.

تصویر غاز مهاجر کانادایی



تصویر غاز برنت



در جنوب انتاریو، شکارچیان غالبا بدنبال دو گونه هستند: نژاد ماکسیما – maxima- یا غازهای مقیم که تا 7 کیلوگرم رشد می کنند و نژاد کانادایی مهاجر – Canada Migrant Geese – که تا 5.5 کیلوگرم می رسند.

تصویر غاز ماکسیما



شکارچیان اردک می توانند نژاد چشم طلایی – Goldeneye- و نژاد Pintail را در شمال انتاریو پیدا کنند. در میانه انتاریو کمی مایل به جنوب می توان نژاد های Green-winged teal و ringneck (طوق دار) و Mallard و اردک سیاه را یافت.

تصویر اردک چشم طلایی



تصویر اردک پین تیل



تصویر اردک گرین وینگد



تصویر اردک رینگ نک



تصویر اردک ملارد



در جنوبی ترین قسمت و در حاشیه مرزی بین کانادا و آمریکا جمعیت فراوان redhead ها و widgeon ها و canvasback تنها بخشی از گونه های آب نشین را تشکیل می دهند.

تصویر اردک ردهد



تصویر ویجن



تصویر کن وس بک



طبعا بدلیل فراوانی، ظرفیت شکار غاز و اردک بسیار زیادست.

برای شکار آب نشین ها باید مجوز فدرال شکار پرندگان مهاجر – Federal Migratory Game Bird Hunting Permit- و نیز تمبر اداره حفاظت از حیات وحش – Wildlife Habitat Conservation Stamp- (قابل تهیه از دفاتر پست) و نیز مجوز شکار نخجیر های کوچک انتاریو – Ontario small game license – را داشته باشید. ضمنا از آنجاییکه بیشتر شکار آب نشین ها در زمین های مردم اتفاق می افتد، داشتن رضایت صاحب ملک نیز شرط است که البته اگر با تور برای شکار می روید این اجازه نامه نیز برای شما از قبل آماده خواهد بود.

نیز باید دقت کنید که در کانادا برای شکار آب نشین ها باید از ساچمه های غیرسمی non-toxic – یعنی غیر سربی نظیر فولادی و تنگستن – استفاده کنید.

گرگ – Wolf و کایوت Coyote

عکس گرگ



عکس کایوت



شکار گرگ و کایوت (گرگ کوچک جثه آمریکای شمالی) در انتاریو چهار فصل است. البته بسته به صلاحدید وزارت منابع طبیعی در بعضی سالها شکار گرگ محدودیت هایی پیدا می کند و ممکن است در بعضی ماهها آنرا ممنوع اعلام کنند. معمولا در چنین مواردی شکار کایوت نیز – بدلیل شباهت ظاهری اش به گرگ – ممنوع اعلام می شود.

گرگ ها و کایوت ها حس بویایی فوق العاده ای دارند و شکارچیان این حیوانات باید حتما از خنثی کننده بوی بدن استفاده کنند. بهترین زمان شکار برای این نخجیر ها از آغاز ژانویه تا نیمه ماه مارس است و غالبا از مخفیگاههای مستقر در سطح زمین استفاده می شود.

جمعیت گرگ ها در انتاریو بین 8 تا 10 هزار قلاده برآورد می شود. فراوان ترین نوع گرگ در انتاریو نژاد خاکستری است که اصطلاحا Gray Timber Wolf نامیده می شود.
برای شکار آنها نیاز به مجوز شکارهای کوچک انتاریو است و برچسب مخصوص شکار گرگ خاکستری نیز نیاز است.

در آینده به بررسی نکات مربوط به شکار هر یک از نخجیر های فوق الذکر و روش پاک کردن و نگهداری گوشت آنها خواهیم پرداخت.

شکار خرس سیاه

شکار خرس سیاه – Black bear – قسمت یکم



در این سلسه مقاله، به بررسی دقیقتر نخجیرهای مجاز انتاریو می پردازیم و خصوصیات این حیوانات، جزئیات مربوط به زندگی آنها، نحوه شکار، مجوزهای لازم، شکارگاهها، کالیبرهای مناسب برای شکار آنها، نحوه پاک کردن گوشت و حفظ آن و سایر نکات قابل ملاحظه در مورد آنها می پردازیم.

دانستنی های خرس سیاه

خرس سیاه آمریکایی که نام علمی آن Ursus americanus است، بیشترین گونه خرس موجود در آمریکای شمالی است ( بقیه گونه ها عبارتند از خرس قهوه ای و گریزلی و خرس قطبی). این خرس در تمام استان های کانادا – به غیراز جزیره پرنس ادوارد – به فراوانی پیدا می شود. بر خلاف پسرعموی قهوه ای رنگش که اروپایی الاصل است، این خرس طی دو میلیون سال گذشته در قاره آمریکا به تکامل ادامه داده است.

خرس های بالغ چشم های ریز، گوش های گرد و پوزه کشیده و دم کوتاه دارند. قوه بویایی شان فوق العاده قوی است. با وجود اینکه خرس سیاه می تواند روی پا های عقبی خود بایستند و راه برود ولی غالبا به شکل چهار دست و پا تردد می کند. دلیل عمده ایستادن خرس بر سر دو پا، پیدا کردن دید بهتر یا دریافت بهتر بو است. خرس های سیاه – مانند هر شکارچی دیگر - بینایی خوبی دارند اما در مواجه با انسان که قدی بلندتر از خرس روی چهارپا دارد برای بهتر دیدنش می ایستند که اسباب وحشت افراد نا مطلع می شود در حالیکه خرس ایستاده قصد حمله ندارد و اگر بخواهد حمله کند روی چهارپا برمی گردد و غرش می کند و گوش هایش را عقب می کشد و دندان هایش را نشان می دهد.

تصویر خرس نر



تصویر خرس ماده



تصویر توله خرس



تصویر نادری از یک توله خرس زال – Albino Bear – که کنار مادرش قرار دارد



تصویر خرس عصبانی و آماده به حمله



خصیصه جالب دیگر خرس ها این است که بر خلاف سایر چهارپایان، دو پای هر طرف بدنشان با هم حرکت می کند و بجای اینکه اول پاهای جلو و بعد پاهای عقب قدم بردارند، ابتدا پاهای یک طرف بدنشان قدم برمی دارد و بعد پاهای طرف دیگر!

تصویر راه رفتن خرس



هر پنجه آنها به پنج ناخن قلابدار قوی مسلح است که برای دریدن شکار، کندن زمین و بالارفتن از درخت بکار می روند. خرس سیاه از خرس های گریزلی بسیار کوچکترند اما از انسان بسیار نیرمندتر هستند. در یک مورد ثبت شده، یک خرس جوان 55 کیلویی با نیروی پشت خود یک تخته سنگ 150 کیلویی را بلند کرده است.

تصویر پنجه خرس سیاه



حمله این حیوان به احشام و حیوانات خانگی غالبا در فصل بهار رخ می دهد. کمبود عمومی غذا در این برهه و نیز کمبود توت های وحشی و دانه های خوراکی (بادام و بلوط و گردوی جنگلی) از دلایل اصلی این معضل بشمار می روند.

این حیوان گاها با کندن پوست درخت و جویدن تنه درختان میوه به باغات صدمه می زند. هر چند خرس سیاه به گاو و اسب نیز حمله می کند اما بنظر می رسد گوسفند و بز و خوک را ترجیح می دهد و غالبا با گاز گرفتن گردن و شانه آنها را می کشد. دیده شدن ضربات پنجه خرس بر گردن رمه گواه وجود خرسی گرسنه در منطقه است. خرس ها همچنین در مواردی باعث ترس گله و پرت شدنشان از صخره ها شده اند که در بسیار از موارد قصد خرس شکار و خوردن رمه پرت شده نبوده است.

در رویارویی با انسان ها بندرت درگیری پیش می آید و موارد نادر آن مربوط به غافلگیر شدن این حیوان، ترسیدن آن یا زخمی شدن آن است. حس بویایی و قوه شنوایی قوی این حیوان در اغلب موارد او را بسیار زودتر از دیده شدن توسط انسان از حضور ایشان مطلع کرده و متواری می کند. هر چند در آمریکای شمالی از سال 2000 تا کنون 16 مورد قتل انسان توسط خرس ثبت شده است، بنظر می رسد که در طی 100 سال اخیر کل این موارد به بیش از 56 مورد نرسد.

خرس ها بدلیل دانش کم مردم از نحوه رفتار و زندگی شان، همواره مورد تنفر بوده اند و تا پیش از قرن بیستم، کشتن آنها صرفا بدلیل دیده شدنشان توسط مردم بسیار رایج بوده است. علیرغم مخالفت گروه های طرفدار حیوانات با عرضه و استفاده از محصولات تولیده شده با پوست خرس – نظیر کلاه و کت و دستکش و پتو- هنوز در بسیار از کشور ها این محصولات طرفدار دارند. یکی از مهمترین موارد آنرا می توان کلاه پوست خرس یگان پیاده گارد سلطنتی انگلستان است که در چند قرن گذشته یکی از علایم مشخصه این نیرو ها بوده است.

تصویر گارد سلطنتی انگلستان با کلاه پوست خرس



با توسعه شهرسازی و نفوذ تدریجی مناطق مسکونی به حوزه زندگی خرس ها، این موجودات شکمو کم کم انسان را به غذا ارتباط داده اند و خرس هایی که در نواحی مجاور شهرها زندگی می کنند ترسشان از انسان ها ریخته و برای دزدی غذا از سطل های زباله – و در مواردی از قنادی ها و بقالی ها – وارد نقاط مسکونی می شوند که این موضوع به افزایش موارد رویارویی انسان و خرس می انجامد و بازنده نهایی در این رقابت خرس سیاه است.

در قرن بیستم جنبه بی ضرر و سلح دوست خرس ها بیشتر مورد توجه قرار گرفت و عروسک های متعدد خرس مشهور تدی بر – Teddy Bear- از روی نام بچه خرسی که توسط تئودور روزولت (رئیس جمهور آمریکا در آغاز قرن بیستم) نجات یافت ساخته شد و نیز یک خرس که توسط افسران کانادایی در جریان جنگ اول جهانی برای عملیاتی پیش قراولی استفاده می شد و توسط یک افسر جزء بنام هری کالبورن به باغ وحش لندن هدیه شده بود سوژه خلق شخصیت کارتونی وینی خرسه در کارتون های والت دیزنی گردید.

تصویر تئودور روزولت



تصویر تدی بر



تصویر هری کالبورن و وینی خرسه



تصویر شخصیت کارتونی وینی بکار رفته در کارتون های کمپانی والت دیزنی



مشخصات فیزیکی خرس

تعداد در انتاریو: 100 هزار قلاده (انتاریو یکی از بزرگترین مراکز تجمع این حیوان در آمریکای شمالی بشمار می رود.)
ابعاد فیزیکی: طول بین 150 تا 180 سانتی متر، ارتفاع در وضعیت چهارپا: 76 تا 91 سانتی متر. ارتفاع در وضعیت ایستاده تا 2.2 متر هم می رسد.
وزن: خرس های نر بین 114 تا 272 کیلو وزن دارند و ماده ها بین 43 تا 180 کیلو هستند. توله ها در بدو تولد 200 تا 450 گرم هستند.
توان جسمانی: بسیار زیاد (قادرست وزنه هایی نزدیک به سه برابر وزن خود را بلند کند). سرعت دو تا 48 کیلومتر در ساعت. شناگر قابلی است و می تواند براحتی و به سرعت از درختان بالا برود.
فصل شکار: اواسط ماه آگوست شروع شده، در سپتامبر و اکتبر به اوج می رسد و در ماه نوامبر با حرکت خرس ها به سمت خوابگاههای زمستانی خاتمه می یابد.

کالیبر مناسب برای شکار خرس:

توضیح یک : همانطور که قبلا در مورد گلوله های با چاشنی مرکزی گفتیم، اسپیتزر به معنای طرح بالستیک مرمی است که نوکی مخروطی و پایه ای استوانه ای دارند که در پایین نقطه جمع می شود و فرم گرد پیدا می کند.

تصویر فشنگ های دارای مرمی اسپیتزر



تصویر مرمی نیمه اسپیتزر – Semi-spitzer



توضیح دو: واحد وزن مرمی گرین Grain است که به جرم کل مرمی اطلاق می شود و مقیاس بسیار کوچکی است بطوریکه هر 100 گرین حدود شش و نیم گرم است.

این کالیبرها و وزن ها –- و شکل مرمی ها برای شکار خرس – و نیز شیرکوهی و گوزن - توصیه می شوند:
243 وینچستر – گرین 100 و بالاتر – مرمی نیمه اسپیتزر
6 میلیمتر رمینگتون – گرین 100 و بالاتر – مرمی نیمه اسپیتزر
7 میلیمتر – گرین 140 و بالاتر – اسپیتزر
270 وینچستر – گرین 130 و بالاتر – نیمه اسپیتزر
30-30 وینچستر – گرین 150 و بالاتر – سرصاف
06 – 30 رمینگتون – گرین 150 و بالاتر - اسپیتزر
300 وینچستر مگنوم – گرین 150 و بالاتر - اسپیتزر
308 وینچستر مگنوم – گرین 150 و بالاتر – اسپیتزر و نیمه اسپیتزر
338 وینچستر مگنوم – گرین 200 و بالاتر – اسپیتزر و نیمه اسپیتزر
44 رمینگتون – گرین 240 و بالاتر – با روکش نیمه و نوک سوراخ

همانطور که حدس می زنید دو نمونه آخر زیاده تر میزان مورد نیاز قوی هستند و کالیبرهای متداولی برای شکار خرس بشمار نمی آیند.

باید توجه کرد که فشنگ ماوزر – برنو- از نوع 8 میلیمتری ماوزر و به شکل اسپیتزر است که بطور کلی سلاح مناسبی برای شکار نیست چون بدلیل تمام فلزی بودنش درست نمی شکفد و هر چند گرین آن غالبا بالای 150 است اما بدلیل نفوذ بیش از اندازه آن، بیشتر احتمال زخمی کردن حیوان و عبور از بدن او را دارد تا کشتن آنرا و به همین دلیل برای شکار نخجیر های بزرگ چندان مورد علاقه شکارچیان کانادایی نیست.

در مورد انتخاب دوربین – اگر خیال استفاده از دوربین را دارید – باید دقت شود که خرس موجودی تیره رنگ است و به احتمال زیاد شما او را در سپیده دم خواهید دید و کمبود نور محیط باعث تیره بودن پس زمینه منظره خواهد بود و باید دوربین تفنگ شما از علائم چاپی – و نه فلزی – که با شکست نور تغییر رنگ می دهند و می شود روی زمینه تیره آنها را تشخیص داد- استفاده کند تا بتوانید وضعیت هدفگیری را در کنترل داشته باشید. وجود نقطه قرمز نورانی – Red dot – در مرکز عدسی دوربین نیز می توانید در هدفگیری با نور کمک بزرگی به شکارچی کند.

دوربین مناسب برای شکار خرس



خرس شکار شده با تفنگ دوربین دار

شکار گوزن دم سفید 1

شکار گوزن دم سفید – قسمت اول



دانستنی های گوزن دم سفید

در این پست نگاهی داریم به یکی از محبوب ترین نخجیر های استان انتاریو – و کشور کانادا – بنام گوزن دم سفید ( White-tailed deer) که شکار آن با تیرکمان و سلاح گرم بسیار رایج است.

گوزن دم سفید – بنام لاتین Odocoileus virginianus – که به نام گوزن ویرجینیا نیز شهرت دارد، گوزن متوسط القامه ایست بومی قاره آمریکا که در نواحی شمالی، مرکزی و جنوبی این قاره (تا کشور پرو) پراکنده شده. این حیوان در بعضی کشورهای اروپایی – نظیر فنلاند و جمهوری چک – و در کشور نیوزیلند نیز یافت می شود که در قرن نوزدهم توسط علاقه مندان به این حیوان به نواحی مذکور آورده شده اند.

نقشه پراکندگی دم سفید در آمریکای شمالی



جمعیت این گوزن در اطراف دریاچه های بزرگ آب شیرین مرزی بین کاناد و ایالات متحده با تغییر کاربری زمین به مزارع کشاورزی به سمت نواحی شمالی رانده شده و با گونه های کاریبو و موس همسایه شده اند. دم سفید ها قابلیت تطبیق پذیری بالایی دارند و می توانند خود را با محیط های جدید وفق دهند. بزرگترین گوزن های دم سفید را می توانید در نواحی مرزی بین کانادا و ایالات متحده یافت و با حرکت به سمت جنوب از جثه آنها کاسته می شود بطوری که کوچکترین آنها در جزایر فلوریدا در آمریکا و اغلب آمریکای مرکزی و جنوبی دیده می شوند.

گوزن دم سفید حیوان قدرتمندی است که قادرست با سرعتی بالای 60 کیلومتر در ساعت بدود، از حصار های بلندتر از 2 متر بپرد و در رودخانه با سرعت 20 کیلومتر در ساعت شنا کند. این حیوان فراوان ترین نخجیر بزرگ جثه در کاناداست و جمعیت این حیوان تنها در استان انتاریو بالغ بر 400 هزار راس برآورد می شود. طبق سرشماری ها و برآورد های تخمینی در سال 1982، جمعیت این حیوان درآمریکای شمالی به بیش از 15 میلیون راس می رسیده است. سرعت تولید مثل این حیوان بالاست و یک گله سالم در شرایط عادی می تواند طی یکسال جمعیت خود را دو برابر کند.

اگرچه در دسته بندی های اولیه این حیوان را در گروه جنگلی قرار داده بودند – بدلیل علاقه آن به زندگی در نقاط محفوظ درختی و حاشیه درختان، اما می تواند به همان سهولت در مرغزارها، بوته زارها و نواحی خشک نیمه بیابانی نیز زندگی کند.

تا همین اواخر، جانور شناسان تلاش داشتند تا این گونه جانوری را به مجموعه ای از زیر شاخه های تقسیم کنند اما آزمایش های ژنتیکی نشان داد که تنوع این نژاد بسیار کمتر از دسته بندی 30 تا 40 گروهی پیشنهادی از جانب محققین در قرن بیستم است.

پوست این حیوان در بهار و تابستان به رنگ قهوه ای- سرخ دیده می شود و در پاییز و زمستان به قهوه ای – خاکستری تغییر می کند. مشخصه بارز آن، ناحیه سفید رنگ زیر دم آن است و توسط این حیوان برای اعلام خطر به بقیه استفاده می شود.

گوزن نر آمریکای شمالی (که باک Buck نیز نامیده می شود) بین 60 تا 130 کیلوگرم وزن دارد و در مواردی گوزن هایی سنگینتر از 159 کیلوگرم نیز دیده شده اند. بزرگترین دم سفید ثبت شده در دنیا در ایالت مینسوتای آمریکا بوزن 226 کیلوگرم بوده است. گونه ماده (که دو Doe نامیده می شود) معمولا بین 40 تا 90 کیلوگرم وزن دارد. طول این – با احتساب دم- حیوان از 160 تا 220 سانتیمتر است و ارتفاع شانه آن از زمیت بین 80 تا 100 سانتیمتر است.

تصویر دم سفید نر



تصویر دم سفید ماده



گونه های این حیوان که در نواحی گرمسیر مرکزی و جنوبی قاره آمریکا زندگی می کنند از این ابعاد و اندازه ها کوچکترند و از نظر وزنی بیم 35 تا 50 کیلوگرم هستند.

نوع نر هر ساله در فاصله بین ماههای دسامبر تا مارس شاخ خود را از دست می دهد و در بهار مجددا شاخهایش سبز می شوند. در نوع ماده از هر ده هزار تا یکی دارای شاخ است که غالبا همراه با مشکل دو جنسی بودن است. باک هایی که شاخ هایشان شاخه شاخه نیست در اصطلاح اسپایکد باک می نامند (Spike به معنای پیکان و سرنیزه است). این پیکان ها می توانند خیلی کوتاه یا خیلی بلند باشند. تصویر غلطی در افواه است که شاخ پیکانی مختص باک های جوان است.

تصویر اسپایکد باک



تحقیقات نشان داده است که شاخه شاخه شدن شاخ به وراثت و نوع تغذیه بستگی دارد و هر چه وضع خوراک ایشان بهتر باشد تعداد شاخه ها بیشتر می شود و می تواند تا هشت شاخه در هر شاخ داشته باشد. باید دقت کرد که تعداد شاخه ها و قطر آنها هیچ ربطی به سن گوزن ندارد و برای شناسایی تروفه نباید روی آن تاکید کرد. شاخص مناسب تر برای تشخیص سن حیوان طول منخرین – بینی – و نیز غلظت رنگ خاکستری در پوست آنهاست. طبعا بینی دراز تر و رنگ تیره تر نشاندهنده ارشد بودن گوزن در گله است.

شاخ ها در اوان رشد روکشی مخلمل مانند دارند و ممکن است طرحی متقارن یا بدون تقارن هندسی داشته باشند. پوسته پوشاننده شاخ ها در تابستان شروع به ریختن می کند و گوزن نیز با ساییدن شاخش به بدنه درختان به این پروسه سرعت می بخشد.

هر بخش از شاخ گوزن نام مخصوصی دارد که در طرح زیر دیده می شود:

تصویر طرح شاخ گوزن



رژیم غذایی

گوزن دم سفید دستگاه هاضمه ای چهار مخزنی دارد و هر مخزن وظیفه ای جداگانه داشته و ترکیب آنها گوزن را قادر می کند تا با سرعت حوزه وسیعی از مواد غذایی را فرو ببلعد و بعدا با رسیدن به منطقه ای امن به فکر هضم آن باشد. دم سفید ها مجموعه متنوعی از خوراک شامل حبوبات، برگ و ساقه گیاهان را می خورند. این حیوانات همچنین علاقه زیادی به ذرت، میوه های جنگلی و انواع قارچ ها – حتی گونه های سمی – و بوته های سماق سمی دارند. طبعا این برنامه غذایی تحت تاثیر فصل و شرایط محیطی است. دیده شده که دم سفید ها اقدام به خوردن پرنده های به تور افتاده توسط صیاد ها نیز کرده اند!

دستگاه هاضمه گوزن میزبان گروه پیچیده ای از باکتری ها است که با تغییر فصل و تعویض برنامه غذایی حیوان خود دستخوش تغییر می شوند و اگر در اینحالت حیوان غذایی خارج از فصل بدست بیاورد و بخورد نخواهد توانست آنرا هضم کند.

دشمنان طبیعی

درندگان متعددی در طبیعت از دشمنان این حیوان بشمار می روند. گرگ های خاکستری، کوگار ها، سوسمارهای آمریکایی (در نواحی گرمسیر) و جاگوار قادر به کشتن گوزن های بالغ هستند.

گرگ خاکستری در زمستان



گرگ خاکستری که یک دم سفید اسپایکد رو از پا درآورده



تصویر کوگار



تصویر سوسمار آمریکایی



تصویر جاگوار



درندگان کوچک جثه تر نظیر گربه وحشی (باب کت) و سیاهگوش (لینکس) و درندگان کند و تنبل نظیر خرس ها بیشتر در پی گوزن های نوزاد و یا بیمار هستند چون در حالت عادی قادر به تعقیب و گرفتن گوزن ها نیستند.

تصویر گربه وحشی



تصویر سیاهگوش



از بین رفتن تدریجی دشمنان طبیعی گوزن دم سفید در بعضی نواحی آمریکای شمالی منجر به انفجار جمعیت آنها در بعضی مناطق شده است. گونه ها نر در فصل جفت یابی بخاطر سرشاخ شدن های متعدد برای کسب جایگاه ممتاز در گله و نیز بخاطر جستجو در مسافت های طولانی بدنبال نوع ماده – که غالبا با کمبود در خوردن غذا و آب نیز همراه است – ممکن است شدیدا ضعیف شوند و این فرصت خوبی به درندگان کوچک جثه می دهد تا شانس خود را برای گرفتن و از پای درآوردن دم سفید های نر امتحان کنند.

ماده ها در هر سال در اواخر بهار – معمولا بین ماههای مه و ژوئن- بین یک تا سه راس می زایند که به این گوزن های جوان اصطلاحا فاون – Fawn- می گویند. فاون ها در خلال اولین تابستان نقطه های روشن روی پشت خود را از دست می دهند و تا رسیدن اولین زمستان وزنشان بین 20 تا 35 کیلوگرم می شود. فاون های نر در این سن اندکی از ماده ها بزرگتر هستند.

تصویر فاون



گوزن ها در نگهبانی از فرزندانشان بی قید هستند و گاها ممکن است یک فاون چند ساعت تنها بماند.
دم سفید ها بروش ها گوناگونی با یکدیگر ارتباط برقرار می کنند که عبارتند از اصوات، بو، رفتار فیزیکی و نشانه گزاری. تمام گوزن های دم سفید قادر به تولید اصوات هستند و هر یک تون و آهنگ صدای منحصر بفرد خود را دارند. فاون ها صدایی زیر و تیز تولید می کنند که از آن برای فراخوانی مادرشان استفاده می کنند. ماده ها نیز قادر به تولید صدای زیر و تیز هستند و نیز غرغر مخصوصی از خود تولید می کنند که توجه تمام گوزن های نر اطراف را بخود جلب می کند. هر دو گونه از بینی خود صدایی در می آورند که علامت هشدار و اعلام خطر است. سیخ شدن دم و دیده شدن ناحیه سفید رنگ آن نیز یکی دیگر از روش های هشدار گروهی است. گوزن از شاخ و دندان خود برای علامت گزاری درختان نواحی زندگی خود استفاده می کنند.



بعضی گوزن های دم سفید مبتلا به ساس هستند که سالانه منجر به مرگ بیش از 100 هزار گوزن می شود. گوزن های کانادایی کمتر به این انگل مبتلا هستد که دلیلش را می شود کشته شدن حشرات در سرمای زمستان های سرد این کشور دانست. گوزن های در سال نزدیک به یک میلیارد دلار به مزارع و املاک خسارت وارد می کنند. اگر چه رویارویی مستقیم بین انسان و گوزن خیلی نادر است اما سالانه بطور متوسط چهار مورد از حمله و زخمی شدن انسان ها توسط گوزن ها ثبت می شود.

تصویر حمله یک دم سفید به ماشین پلیس



دم سفید ها مجهز به غدد متعددی هستند که آنها را قادر به تولید انواع بو می کند که بعضی از آنها بحدی قوی هستند که توسط شامئه انسان نیز قابل درکند.

در فصل جفتگیری گاها پیش می آید که در هنگام سرشاخ شدن گوزن های نر، شاخ هایشان در هم گیر می کند و آنقدر تقلا می کنند تا هر دو از پای در می آیند. تصویر زیر نشان دهنده یک نمونه از این وضعیت است:

تصویر دو گوزن با شاخ های در هم گره خورده



برای تشخیص این حیوان از روی رد پا به شکل و اندازه آن توجه کرده و نیز برای تمیز دادن آن از موس از شکل فضولات آن استفاده می کنند:

شکار گوزن دم سفید

شکار گوزن دم سفید –


دانستنی های شکار گوزن دم سفید

در این پست نگاهی داریم به ظرایف و نکات مربوط به ردیابی، شکار و پاک کردن گوزن دم سفید:

در تمام طول سال سر و گوش آب بدهید!

اگر امکانش را دارید در خارج از فصل شکار، خصوصا زمستان که زمین پوشیده از برف است، شکارگاه را برای مشاهده فعالیت های گوزن های دم سفید گهگاه مورد بررسی قرار دهید. در مناطق خیلی سرد، مثل شمال انتاریو و ساسکاچوان، یک زمستان سخت می تواند به قیمت از بین رفتن دم سفید های زیادی تمام شود. بررسی بهاره به شما اطلاعاتی در مورد تعداد رمه باقی مانده از سرمای زمستان می دهد. اگر با بلد محلی به شکار می روید از او بخواهید تا مشاهداتش را به شما بگوید.

تصویر مقایسه ای رد پای گوزن ماده Doe و گوزن نر Buck در سنین مختلف



مخفیگاه مرتفع شکار – درختی- را خیلی زودتر از شروع فصل شکار نصب کنید

لااقل یک ماه زودتر از شروع موسم شکار، مخفیگاه خود بر بالای درخت را نصب کنید تا با فرارسیدن فصل شکار، گوزن دم سفید تغییر محیطی را متوجه نشود. توجه کنید که هر جور سوراخ و روزنه ای برای دیده بانی و تیراندازی می خواهید داشته باشید را همان موقع انجام بدهید. باید درنظر داشت که شما در زیستگاه این جانور وارد شده اید و او شکل و شمایل درختان و تمام عوارض طبیعی را از حفظ است و فورا متوجه تغییر آن خواهد شد.

مخفیگاه درختی را در ارتفاع بالا نصب کنید

برای بیرون ماندن از زاویه دید عادی یک گوزن بالغ، باید ارتفاع مخفیگاه لااقل 14 فوت (4 متر) و ترجیحا 20 فوت (6 متر) باشد.

تصویر مخفیگاه درختی



مخفیگاه درختی را با مقداری مواد طبیعی مخفی کنید

درست است که درخت هر چه صاف تر و کم شاخ و برگ تر باشد برای بالا و پایین رفتن و نصب مخفیگاه راحت تر است، اما از طرف دیگر شما را تابلو می کند و براحتی دیده خواهید شد! پس بهتر است در حد امکان از استتار طبیعی و مصنوعی برای مخفی کردن جایگاه استفاده کنید و شاخ برگ درختی که روی آن هستید یکی از بهترین امکانات موجود برای شما خواهد بود. ضمنا در نقاطی که قانون شما را وادار نمی کند از پوشیدن روکش نارنجی رنگ روی دست و پایتان خودداری کنید. البته گوزن تا حد زیادی کوررنگ است و نارنجی را به طیف خاکستری می بیند اما بهر حال ممکن است جلب توجه کنید.

تصویر شکارچی با جلیقه نارنجی ایمنی بر بالای درخت



دنبال آثار و نشانه ها بگردید

خراشیده گی جای شاخ گوزن بر درختان و سنگ ها نشانه های خوبی هستند. یک خراشیدگی به پهنای ده سانتیمتر و بیشتر علامت وجود یک گوزن نر بزرگ است. گوزن های بزرگ خراش های بزرگی را در ارتفاع بالای درختان درست می کنند. رد پا ها نیز ایده خوبی در مورد مسیر حرکت گله به شما می دهند. هر چه جای پا بزرگتر باشد گوزن مربوطه بزرگتر است. وجود یک ناحیه مرتفع دارای مسیر های فرار متعدد با پوشش طبیعی خوب که آثار لگد مال شدن زیادی در آن هست و فضله حیوان در ریخته شده از نشانه های پیدا کردن مخفیگاه و خوابگاه گله است. مخفیگاه خود را در خوابگاه گله نصب نکنید بلکه در جهت موافق باد و تا جای امکان دورتر مستقرش کنید.

تصویر خراش شاخ روی درخت



خودتان را جای گوزن بگذارید!

دنبال جاهایی بگردید که نیازمندی های یک گوزن نر بالغ را برطرف می کند: آب، شبنم، خوراک، پوشش کف برای خواب، ... اینها را بیابید و گوزن ها را خواهید یافت. نقاط مورد علاقه این حیوان در نواحی مرطوب با پوشش علفی متراکم در نزدیکی یک درختزار متراکم است. اگر چنین موقعیتی را یافتید دنبال نشانه های حضور این حیوان نیز بگردید.

تصویر یک خوابگاه گوزن



به یک نقطه خاص گیر ندهید!

برنامه تان را طوری بچینید که تمام مدت شکار را در یک نقطه متمرکز نباشید. این امر خصوصا اگر تیرتان خطا رفت یا شکار شما را دید و فرار کرد، جدی بگیرید. البته جابجا کردن مخفیگاه درختی کار مشکلی است و شاید مجبور شوید در صورت لو رفتن موقعیت تان از مخفیگاه زمینی و یا صرفا استتار پارچه ای استفاده کنید.

تصویر شکارچی در استتار کامل در کمینگاه زمینی



تصویر یک خانم شکارچی در استتار کامل



حواستان به جهت باد و بوی بدنتان باشد

سعی کنید جهت حرکت گله را حدس بزنید و خودتان را در جهت مخالف باد نگاهدارید. دم سفید ها حس شامعه بسیار قوی ای دارند و براحتی شما را حس می کنند. گوزن ها هر چه بزرگتر باشند دماغشان تیز تر است و سریعتر واکنش نشان می دهند – در واقع دلیل بزرگ شدنشان هم همین زرنگی شان بوده! – از مایعات خنثی کننده بوی بدن استفاده کنید یا بوی خود را به بوی حیوان دیگری که برای گوزن بی خطر است تغییر دهید. دقت کنید که وقتی لباس شکار به تن دارید از بنزین زدن به ماشین یا حضور در قهوه خانه و بار خودداری کنید. بوی این محیط تا مدتها روی لباس شکار شما می ماند و براحتی توسط دم سفید احساس می شود. بجای مخفی کننده ها بوی بدن می توانید از اسپری های جذب کننده گوزن های نر استفاده کنید. این اسپری ها بوی گوزن ماده را شبیه سازی می کند و گوزن نر را قتلگاه می کشاند.

تصویر مواد جذاب گوزن نر



تصویر مواد مخفی کننده بوی انسان



باران و ریزبارش

باران ریز غبار مانند به نفع شما عمل می کند چون تا حدودی کار صداخفه کن را انجام می دهد اما باران شدید اصلا خوب نیست و گوزن را به درون درختزار می برد و تا مدتها اثری از آنها پیدا نخواهد شد. گوزن قادر است آمدن طوفان را حدس بزند و قبل و بعد از باران مثل دیوانه ها چرا می کند و شکمش را پر می کند در تمام طول مدت بارش ناپدید می شود. اگر بروز طوفان را در پیش بینی ها دیده اید، مخفیگاه را در نزدیکی چراگاه این حیوان دایر کنید. در خلال باران، اگر امکان داشت به ردیابی گوزن ها بپردازید. باران رد بوی شما را می شوید و مانع از رسیدن آن به گوزن ها می شود. ردیابی آنها در نزدیک محل خوابگاه گله فکر خوبی است چون احتمال اینکه در درختزار حاشیه خوابگاهشان مخفی شده باشند زیاد است.

خودتان را در جنگل گم نکنید!

هرگز بدون نقشه و قطب نما – و / یا جی پی اس – به درون جنگل نروید. حتی ورزیده ترین شکارچیان هم وقتی در حال دنبال کردن رد گوزن هستند مسیر و موقعیت را قاطی می کنند. در مورد جیره آب و خوراکتان هم مواظب باشید و بقیه ملزومات را هم قبل از پایین آمدن از درخت و راه افتادن در مسیر یکبار چک کنید تا همه را در مخفیگاه جا نگذاشته باشید. قبل از حرکت باید طول مدتی را که می خواهید دنبال گوزن بگردید انتخاب کنید و برای این مدت – به اضافه ذخیره اضطراری دو روزه – ملزومات و آذوقه و آب بردارید. بد نیست فهرستی از قبل تهیه کرده باشید و آنرا دوباره چک کنید.

زود راه بیافتید

برنامه تان را طوری بچینید که پیش از سپیده صبح راه بیافتید و تا تاریکی بیرون باشید. اینطوری خطر لو رفتن مخفیگاه به حداقل می رسد.

برنامه ریزی داشته باشید

اینکار را از ایام ردگیری و نشانه یابی پیش از فصل شکار شروع کنید. طرح و نقشه مربوط به مسیر ردیابی را آماده کنید و مشاهدات خود را یادداشت کنید. با فرارسیدن ایام شکار، آمار تغییرات هوا و خصوصا پیش بینی های مربوط به جهت باد را با دقت دنبال کنید. سایت های اینترنتی هواشناسی برای اینکار عالی هستند. مسیر های ردگیری شکار را با تکیه بر مشاهدات قبلی خود و با درنظر گرفتن اخبار هواشناسی تنظیم کنید.

آناتومی گوزن دم سفید که ریه ها و قلب و اعضای درونی را نشان می دهد



گوزن های دم سفید، علیرغم ظاهر ظریف و جثه کوچکشان، شکار های پوست کلفت و پرطاقتی هستند. اگر گلوله مرگبار نباشد بسرعت ناپدید خواهند شد. حتی اگر گلوله کاری باشد و گوزن فرصت فرارکوتاه مدتی پیدا کند، پیدا کردن لاشه آن کار بسیار سختی خواهد بود.

از هدف گرفتن سر و نخاع خودداری کنید. جمجمه این حیوان بسیار محکم و شیب دارست و ممکن است مرمی از روی آن کمانه کند. نیز بدلیل کوچک بودن محیط سر در مقایسه با بقیه بدن بسیار امکان دارد فک حیوان را بشکنید یا بینی اش را پاره کنید. هدف قرار دادن شانه حیوان به قصد شکستن آن، هر چند حیوان را زمین گیر می کند اما آن را فورا نمی کشد و با سقوط حیوان به زمین شما نیز امکان هدفگیری موثر خود را از دست می دهید و مجبور می شوید از مخفیگاه بیرون بیایید و تا رسیدن شما به بالای سر حیوان و کشتن او، درد و رنج و خونریزی شدیدی به شکار تحمیل می شود. ممکن است خود شما نیز مورد حمله حیوان زخمی قرار بگیرید. اینکار ضمنا باعث پخش شدن خورده های استخوان و مرمی در گوشت شکار می شود و مقدار زیادی از گوشت را ضایع می کند.

سعی کنید ریه حیوان را هدف بگیرید. قلب در پایین ناحیه سینه واقع شده و نخاع در بالای آن است. اگر مرمی به پایین یا بالای نقطه مورد هدفگیری نیز اصابت کند باز اثری مرگ آور و شدید خواهد داشت. بهترین نقطه در مرکز محوطه سینه درست پشت کتف حیوان است.

وقتی حیوان از پهلو دیده می شود، باید خط پشت پای حیوان را دنبال کرده و به وسط محوطه سینه برسید. کمی هدف را پایین بیاورید و شلیک کنید.

تصویر گوزن از پهلو با طرح محل ریه ها



اگر حیوان بشکل مورب ایستاده در ذهن خود جای ریه ها را شبیه سازی کنید و به وسط این محوطه بزنید.

تصویر گوزن در زاویه کج



تصویر گوزن از روبرو با طرح محل ریه ها



وقت گوزن را از بالای سر می بینید – از مخفیگاه درختی – هدفگیری نقطه ای در پشت شانه ها و در مرکز بدن حیوان، تیر را به نخاع و ریه ها و شاید حتی قلب حیوان بزند.

اگر وقتی متوجه گوزن شدید که پشتش به شماست از تیراندازی خودداری کنید. ضخامت بدن این حیوان مانع از رسیدن مرمی به ریه و قلب می شود و شلیک شما تنها باعث زخمی شدن ران و پشت حیوان خواهد شد.

تصویر گوزن از پشت



توجه به این نکته ضروری است که گاها گوزن واکنش آنی نسبت به برخورد مرمی به قفسه سینه اش نشان نمی دهد و این امر باعث می شود شکارچی فکر کند خطا زده. توجه کنید که اگر بعد از شلیک حیوان هنوز در آن موقعیت ایستاده یعنی ضربه را دریافت کرده و در شوک ناشی آن است و هم گیج تر از آن است که اقدام به فرار کند و هم قویتر از آن است که بلافاصله به زمین بیافتد. البته می توانید برای محکم کاری در این فاصله یک یا دو تیر دیگر نیز شلیک کنید اما اینکار موجب کشته تر شدن (!) گوزن نخواهد شد و فقط مقدار بیشتری از گوشت را ضایع خواهد کرد.

هدفگیری صحیح و انتخاب کالیبر و وزن مرمی

دقت کنید که مهمترین فاکتور در کشتن آنی و حرفه ای شکار، درست هدف قرار دادن آن است و اندازه کالیبر و وزن مرمی – گرین – آن تنها در رده دوم اهمیت است. پیش از شلیک باید احساس اطمینان زیادی از درست به هدف زدن آن داشته باشید. اگر در نقطه فرود گلوله تردیدی دارید شلیک نکنید. اگر مطمئن نیستنید که شکار همین الان شروع به دویدن کند، یا برگ درخت مانع دید درست شماست یا سرعت و جهت باد عوض شده یا مه صبحگاهی مانع از درست دیدن شما، از شلیک کردن خودداری کنید.

از تیراندازی در فواصل بعید – بالای 400 متر- خودداری کنید. کمتر کسی هست که بتواند در این چنین مسافتی درست هدفگیری کند و اغلب چنین شلیک هایی منجر به رمیدن گله یا از آن بدتر زخمی شدن حیوان و فرار آن می شوند.

شکار گوزن از چنان محبوبیت بالایی برخوردارست که چندین کتاب در مورد آن و تفنگ ها و کالیبرهای مناسب برای آن در بازار وجود دارد.

تصویر یک کتاب راهنمای سلاح و کالیبر مناسب شکار گوزن



کالیبرهای 7 میلیمتری و بالاتر (نظیر 270 رمینگتون و 30-30 وینچستر و 300 وینچستر مگنوم و 308 وینچستر و 338 وینچستر مگنوم) برای شکار گوزن دم سفید مناسب هستند و گرین آنها باید 150 و بالاتر باشد. ضمنا از مرمی های با نوک گرد نیز نباید استفاده شود چون پوست این حیوان کلفت است و بجای کشتن باعث زخمی شدنش می شود.

تصویر از حفره ایجاد شده در دنده گوزن توسط یک مرمی 300 وینچستر مگنوم



تصویری از کالیبرهای مناسب شکار گوزن

سلاح های موفق و ماندگار

سلاح های موفق و ماندگار

گلوله زنی ماوزر و برنو – Mauser and Brno




کارخانه ماوزر در آلمان (امپراطوری پروس) از سال 1870 به مدیریت پیتر پاول ماوزر – Peter Paul Mauser- اقدام به تولید تفنگ های گلوله زنی نظامی کرد و تفنگ معروف این کارخانه بنام K98 (که در سال 1898 عرضه گردید) شهرت بین المللی پیدا کرد و سلاح رسمی ارتش آلمان در دو جنگ اول و دوم جهانی گردید.

تصویر چند مدل ماوزر بکار رفته در دو جنگ جهانی



سرباز آلمان جنگ اول جهانی به همراه ماوزر و سرنیزه معروف و بلند آن



سربازان آلمانی در جنگ دوم جهانی و هنگام حمله به لهستان



کشورهایی که روابط خوب با امپراطوری پروس – و بعدا آلمان نازی – داشتند، نظیر ایران دوره مشروطه و بعدها دوره رضاخان، اقدام به خرید این سلاح از کارخانه های ماوزر در کشورهای چک و اطریش کردند. در ایران این سلاح توسط انقلابیون گیلان به رهبری میرزا کوچک خان بکار گرفته شد و در جنگ با قوای حکومتی و نیز در درگیری با ارتش روسیه سفید در مقابل ناقان روسی قرار گرفت که برتری تکنیکی و دقت و جان سختی آن جایی درخورد برای آن در تاریخ سلاح های ایران باز کرد.

میرزا کوچک خان و ماوزر 98



ستارخان به همراه ماوزر خود



عکس یادگاری جمعی از انقلابیون مشروطه (در ردیف پایین تپانچه ماورز نیز دیده می شود)



با انحلال ارتش ایران بعد از حمله متفقین و تخلیه پادگان ها به تبع آن، تعداد زیادی از این تفنگ در دست عشایر، و کشاورزان قرار گرفت.
رضاخان در سال 1930 میلادی خط تولید ماوزر را از کارخانه آن در شهر برنوی چکسلواکی خریداری کرد و این نسخه ماوزر به همین علت در ایران برنو نام گرفت. ماوزر خریداری شده نسخه VZ24 بود که در سال 1924 نوسازی شده بود. تولید انبوه برنو در ایران از سال 1940 آغاز گردید.

برنو با قندان دستکاری شده



شهر برنو درجمهوری چک



نسخه های موجود ماوزر در دنیا غالبا مدل های ساخت دهه 1940 هستند و جدیدترین نسخه ها مربوط به سفارش مصر به کشور یوگسلاوی برای تولید چند هزار قبضه نسخه M48 آن است که بدلیل بهم خوردن قرارداد در زمان تحویل، این سلاح ها در بازار آزاد فروخته شدند و اگر کسی دنبال ماوزر نو می گردد باید این تفنگ را خریداری کند. این تفنگ در بازار به Yugo Mauser معروف است

عکس ماوز ام 48



مشخصات یوگوماوزر

گلوله زنی گلنگدنی



تیراژ: 300 هزار تا - تاریخ ساخت: 1950 تا 1965
وزن: تقریبا 4 کیلوگرم - طول: 1105 میلیمتر – طول لوله: 597 میلیمتر
مهمات: خشاب 5 تیر درون خورد – کالیبر: 7.92 در 57 میلیمتر



برد موثر: بدون دوربین: 500 متر – با دوربین: بیش از 800 متر

قیمت این تفنگ در کانادا حدود 450 دلار است و مهمات آن بسادگی در دسترس می باشد.
روز خوش

سلاح های موفق و ماندگار

سلاح های موفق و ماندگار
وینچستر مگنوم 44



سلاحی که در زمان خود "فاتح غرب وحشی" نام گرفت، در سال 1866 (متجاوز از 140 سال قبل) توسط کمپانی اسلحه سازی Winchester – به مدیریت اولیور وینچستر (که در پست های قبلی عکسش تقدیم شد) اختراع گردید تا جایگزین تفنگ های گلوله زنی و سرپر موجود در دست ارتش ایالات متحده و ماجراجویان غرب وحشی شود. این سلاح در ابتدا Yellow boy (پسرک زردروی) نام گرفت که دلیلش استفاده از صفحه برنجی روی سیستم خوراک رسان اسلحه بود. این سلاح در سالهای پایانی جنگ شمال و جنوب آمریکا وارد ارتش گردید و بدلیل کاهش سفارش بعد از پایان جنگ، فروش آن به مردم عادی و شکارچیان سرعت گرفت.

وینچستر 1866



مدل بعدی آن که در سال 1873 به بازار عرضه شد، سرعت مسلح شدن بالاتر و دقت بیشتری داشت و برای کالیبر 44 عادی و کالیبر 44 مگنوم ساخته شده بود. (مگنوم یعنی قدرتمند و به فشنگ های گفته می شود که از فشنگ معمولی بلند تر بوده و باروت بیشتری در خود دارند و لاجرم ضرب گلوله شان بالاتر از انواع عادی است).



مگنوم 44 به گواه تاریخ، در طول 140 سال کارکرد خود، بیش از هر کالیبر دیگری انسان ها و شکار های گوناگون را از پا درآورده است.

فشنگ مگنوم 44







شکارچی معروف – ویلیام کودی معروف به بوفالو بیل – و تفنگ وینچستر او



مدل های بعدی آن که در سال های 1876 تا 1892 وارد بازار شدند قادر به استفاده از کالیبر 45 بودند. مدل 1876 سالها سلاح سازمانی پلیس سواره سلطنتی کانادا – RCMP – Royal Canadian Mounted Police - بود. جان وین هنرپیشه معروف فیلم های وسترن در فیلم های خود از مدل های کالیبر 45 این سلاح استفاده می کرد.

پلیس سواره کانادا و تفنگ 1876



جان وین و تفنگ وینچستر




مشخصات فنی:

وزن: 4.3 کیلوگرم – طول: 1250 میلیمتر – طول لوله: 762 میلیمتر – کالیبر: 22 یا 44 یا 45
خشاب لوله ای در زیر لوله تفنگ با ظرفیتی بین 8 تا 15 فشنگ (بسته به کالیبر)


محبوبیت وینچستر مگنوم 44 نزد شکارچیان حتی بعد از گذشت 140 سال کمترین کاستی پیدا نکرده و شکارچیان نخجیر های بزرگ و تروفه و علاقه مندان به تیراندازی به سبک غرب وحشی، از طرفداران جدی این سلاح هستند. در این تصویر یک شکارچی به همراه موس (گوزن درشت جثه آمریکای شمالی) مشاهده می کنید.



در رقابت با وینچستر، کارخانه Henry و Browning نیز از دهه 1860 اقدام به تولید مشابه این تفنگ کردند که محصولاتشان از نظر کیفیت هیچ کاستی در مقابل وینچستر نداشته اند اما سابقه طولانی تر وینچستر در اسلحه سازی و معروفیت بیشتر آن باعث گردید تا نام وینچستر در تاریخ هم معنای گلوله زنی اهرمی شود.

هنری 1864



هنری جدید در کالیبرهای 22 و 44 و 45




مگنوم 44 ساخت کمپانی مارلین



نمونه جدیدتری از مگنوم 44 ساخت کمپانی وینچستر مدل 9410 رنجر
(در حال حاضر وینچستر فقط گلوله زنی گلندگنی و نیمه خودکار و ساچمه زنی تولید می کند)



قیمت این سلاح بسته به کالیبر و جنس قندان و صفحه خوراک رسان بین 650 تا 1000 دلار کاناداست و مهمات آن زیر براحتی در دسترس می باشد.

رازهای مهاجرت پرندگان:

رازهای مهاجرت پرندگان:

نحوه مهاجرت پرندگان براي سالها يكي از رازهاي پيش روي محققان بوده است.  اگر چه دانشمندان با استفاده از یافته های خود تاكنون،  مشخص کرده اند كه اين پرندگان با كمك ميدان مغناطيسي زمين در طي مهاجرت هاي طولاني جهت يابي مي كنند،  اما نحوه اين عملكرد  هنوز به طور كامل مشخص نشده است.گروهي از محققان، اخيراً اعلام كرده اند اين راهنمايي طبيعي بر اثر تأثير ميدان مغناطيسي زمين بر روي ترشحات شيميايي درون بدن پرندگان به وجود مي آيد،  بدينگونه كه در مكان هاي مختلف بر اساس جهت خطوط ميدان مغناطيسي و شدت آن، ميزان متفاوتي از يك ماده شيميايي در بدن پرندگان آزاد مي شود كه اين ميزان ترشح، جهت گيري آنها را تعيين مي كند، تحقيقات بر روي اين موضوع همچنان ادامه دارد. آيا پرندگان در مهاجرت خود از "مسير هاي عبور انرژي زمين" كمك مي گيرند؟
روز تاريك و مرطوبي است.  مه سنگيني، صخره هاي گرانيتي دارتمور(Dartmoor، نام ناحيه اي در انگلستان است) را از نظرها پوشانده است.  ما  رد  پاي گوسفندان را كه به سختي در مه ديده مي شود دنبال مي كنيم.  رطوبت، همه جا را فرا گرفته. به سختي مي توان باور كرد كه اكنون ساعت دوازده  ظهر يك روز تابستاني است. اما به راستي چنين است.در مقابل ما بالاي شيب تپه، جائي كه مه رقيق تر است، سايه اي حركت مي كند. سايه حيواني است سياه رنگ و گويي به هنگام دويدن، پاهايش زمين را لمس نمي كنند. آن سايه، در حالي كه دهانمان از شگفتي باز مانده و چشمانمان خيره شده، ‌از مقابلمان گذشته و به سوي دايره اي سنگي كه توسط انسان هاي عهد باستان ساخته شده مي رود و محو مي شود.اگر بتوان گفت چيزي ساكت تر از سكوت وجود دارد،  دويدن آن موجود بود كه به شيوه اي غير زميني، آرام و بي صدا بود به طوري كه هيچگاه آن را فراموش نخواهم كرد .آيا آن حيوان، يك سگ تازي سياه و بسيار بزرگ بود؟  هيچ نشانه اي مبني بر اين كه آن سايه يك تازي باشد، وجود نداشت. تنها و تنها سايه اي بود سياه،  به سياهي سكوتي كه او و ما را در بر گرفته بود آمد و گذشت. آن حيوان به سوي دايره سنگي دويد و محو شد.  براي من و همراهانم،  به نظر نمي رسيد كه آن سايه يك سگ باشد و پس از آن ماجرا هم بارها در اين مورد با هم صحبت كرديم.طي چندين سال كه از مشاهده آن صحنه مي گذرد، افسانه هاي محلي را بررسي كرده ام و در مورد امتداد مكان هاي باستاني، مسيرهاي عبور انرژي كيهاني در زمين و همينطور صخره هاي منطقه  اگزمور كه مورد گمانه زني و كاوش قرار گرفته اند مطالعه وسيعي انجام داده ام به طوري كه اكنون اهالي آن منطقه نيز مرا ميشناسند!

در كنار اين ها به تحقيق در مورد بسياري چيزهاي ديگر از قبيل گربه هاي سياه بزرگي كه در طبيعت وحشي بريتانيا پرسه مي زنند،  پرداخته ام چرا كه به نظر مي رسد تمامي اين موارد تا حدودي به هم مربوطند.همانطور كه گفته مي شود و به راحتي نيز قابل اثبات است،  مكان هاي باستاني در امتدادهاي مشخصي توسط بشر بنا شده اند.  اما مساله،  خيلي جالب تر از اينها است. جهان، حاوي مسيرهاي عبور جريان انرژي است كه سياره ما را قطع مي كنند.  انسان ها در راستاي برخي از اين مسيرها، قطعات و يا بناهاي سنگي بر پا نموده اند و به همين دليل است كه مي بينيم بناهاي باستاني در امتدادهاي مشخصي ساخته شده اند و اين نشان دهنده آگاهي انسان از انرژي زمين و به كارگيري انرژي مزبور است.اما به راستي چگونه است كه چكاوك اروپايي از آشيانه خود در جنگلي آرام در بريتانيا به پرواز در آمده و مسير خود را به سوي محل اقامت زمستاني خود كه هزاران كيلومتر دورتر واقع شده مي يابد؟  و چگونه در بهار سال آينده مسير بازگشت خود را نه تنها به بريتانيا بلكه به همان بخش از بريتانيا و همان محدوده و  همان جنگل و اغلب همان آشيانه اي كه از سال قبل خالي مانده بود پيدا مي كند؟ پاسخ اين است: با دنبال كردن مسيرهاي عبور انرژي زمين.چرا اين موارد بارها و بارها توسط اشخاص مختلف اما فقط در مكان هاي مشخصي ديده مي شوند؟  به اعتقاد من، علت، همان مسيرهاي عبور انرژي از زمين است.در مورد چنين پديده هايي و همينطور در مورد پديده هاي مرتبط با ارواح،  وجود آب، اغلب تأثير گذار است.  اين آب ممكن است در زير زمين باشد و يا روي زمين-  مانند مه يا باران.  بايد گفت در مشاهده چنين پديده هايي،  وجود آب، دست به دست انرژي زمين مي دهد.  مطئن هستم كه در اين ميان، انرژي خود ما يا همان هاله انرژي نيز به كمك مي آيد و همين هاله انرژي است كه سبب مي شود  تا برخي از ما برحسب طبيعتي كه داريم، نسبت به چنين پديده هايي حساس تر از ديگران باشيم.
اين واقعيت كه عموماً جريان هاي انرژي زمين با وجود آب در ارتباطند نبايد باعث گردد كه گمانه زنان در گمانه زني خود در پي مسيرها و خطوط انرژي زمين باشند.  چرا كه گمانه زني، خود مهارتي طبيعي و مستقل است. در گمانه زني،  شخص برحسب آنكه به دنبال چه مي گردد،  به انتخابي آگاهانه دست مي زند و بنابراين در آن اشتباهي رخ نخواهد داد.
خوب، بياييم اين انديشه ها را به هم ربط داده و به پرندگان وحشي كه در مهاجرت خود به پيگيري مسيرهاي انرژي زمين مي پردازند بينديشيم.  بياييم به انديشه جالبي كه مطرح كردم به طور دقيق تر نگاه كنيم.
گفتم كه پرندگان، مسيرهاي عبور انرژي زمين را تعقيب مي كنند. به نظر من،  آن ها اين كار را از طريق گمانه زني انجام مي دهند.   ما انسان ها چه در كار گمانه زني خيره باشيم و چه نباشيم، براي گمانه زني به نيروي تمركز ذهن احتياج داريم كه براي كسب آن بايد تمرين كنيم. اما پرندگان مهاجر به علت ضرورت موجود، توانايي هايي را كه ما با انتخاب خود و با اين پندار نادرست كه چنين توانايي هايي در زندگي مان بكار نمي آيند به كناري گذاشته و به اين طريق ارتباطمان را با طبيعت سست كرده ايم، براي خود حفظ كرده اند.   به اعتقاد من پرندگان به طور غريزي نوك خود را به سوي مسيرهاي  انرژي زمين گرفته و اين چوب گمانه زني طبيعي خود را تا رسيدن به هدف، تعقيب مي كنند.

به نظر شما باور كردن اين امر دشوار است؟شكاكان،  تمام اين سخنان را نادرست مي دانند اما سخن من به آن ها اين است كه " نادرست بودن اين نظريه را اثبات كنيد"! چنين پديده هايي همواره اتفاق مي افتند،  پيش از اين هم طي قرن ها براي هزاران نفر رخ داده اند و در آينده نيز حتي در دنياي جديد كه بسياري از اشخاص، نزديكي خود را با طبيعت از دست داده اند، رخ خواهد داد. مسيرهاي عبور انرژي در زمين در اطراف ما پراكنده اند و با گمانه زني و بدون رجوع به نقشه ها مي توان آنها را يافت. اين گمانه زني را خودتان امتحان كرده و زيبايي اجتناب ناپذير وجود آنها را و وجود مكان هاي باستاني، چاه هاي مقدس و مكان هاي  قديمي در حوالي آنها را ببينيد و  تجربه كنيد. نويسنده: ترور بير(Trevor Beer) مشاور امور زيست محيطي و حيات وحش است. او عضو انجمن جانورشناسي و انجمن پرنده شناسان بريتانيا است.  چندين كتاب تا کنون به دست او به رشته تحرير درآمده است.

برگرفته از انجمن جبهه طبیعت

آينده مبهم پلنگها در البرز مركزي

آينده مبهم پلنگها در البرز مركزي.

             

منبع: یوزنامه (( فصلنامه داخلی انجمن یوزپلنگ ایرانی))

گزارش علمى: باقر نظامى منطقه گلستانك كه منطقه امن منطقه حفاظت شده البرز مركزي به شمار ميرود ، دردامنه شمالي آن قرار دارد . اين منطقه سايت مطالعه انجمن يوزپلنگ ايراني درباره خرس قهوه اي به مدت 2 سال بوده
است. اين انجمن د ر مطالعات خود دیدگاه اكوسيستم نگر يا به عبارتي زيست بوم محوردارد و در كنار گونه هدف، تلاش ميكند تااطلاعاتي از ساير گونه ها نيز كسب كند.در اين مطالعه نيز در كنار مطالعه بر روي خرس، اطلاعات و عكسهايي با ارزش از ساير گونه ها، از جمله پلنگ بدست آمد.محدوده امن گلستانك يكي از بهترين زيستگاه هاي پلنگ به شمار مي رود و آثار متعدد ي از اين گونه طي اين مطالعه در اين منطقه يافت شده است. زيستگاه هاي اين گونه در اين منطقه عمدتا شامل مناطق صخره اي و جنگلي بوده و از مراتع بدون عارضه اجتناب مي نمايد. درمجموع، حداقل10 قلاده پلنگ براي محدو ده البرز مركزي شمالي برآورد ميگردد.طي اين بازد يدها، سرگين هاي متعددي از اين جانور در بخش هاي مرتفع كاسه گلستانك يافت شد كه محتوي بقاياي موادگياهي، دام اهلي، كل و بز، گراز، مرال و جوندگان بود . درداخل كاسه، پلنگ هاعمدتا در زيستگاه هاي كل و بز كه مشتمل بر تمامي ارتفاعات اطراف منطقه مي باشد ،زيست مي نمايند . در داخل جنگل، آنهابيشتر از گرازها كه جمعيت بالايي در داخل جنگل د ارند ، تغذيه مي نمايند و همچنين به سراغ گوسفند سراها و گاوسراها نيزمي روند .در مجموع 23 سرگين از پلنگ در اين منطقه بد ست آمد ه كه نتيجه تجزيه وتحليل آنها به شرح نمود ار 1 مي باشد. نكته جالب اين نمود ار، د رصد بالاي طعمه خواري پلنگ از دام هاي اهلي در منطقه امن گلستانك و مناطق پيراموني آن مي باشد .همچنين در اين بررسي لاشه هاي جانوران مختلفي كه بطور حتم توسط اين جانور ازپا درآمده اند ، نيز ثبت گرديد كه به شرح نمود ار 2 مي باشد . همانطور كه مشاهده مي گردد ، سگ گله نسبت قابل توجهي را در ميان لاشه هاي يافت شده داشت كه خود نشان د هند ه علاقه    شديد پلنگ به گوشت سگ مي باشد .در اسفند 1385 ، از يك پلنگ ماد ه همراه با 2 توله يكساله اش در محدود ه "منجير"توسط دوربين هاي تله اي عكسبرد اري شدكه يك گاو 4 ساله را از پاي درآورده بودند .براساس بررسي هاي صورت گرفته، گاومذكور حداكثر تا 10 روز پاسخگوي نيازغذايي اين خانواد ه پلنگ مي باشد . اين خانواده پلنگ در يك دوره 7 هفته اي،7 دام اهلي را از اهالي روستاهاي اطراف منطقه ربودند كه شامل 5 گاو و 2 گوسفندبود .

بروز اين وقايع به شدت موجب نارضايتي دامداران منطقه شده بود ، ليكن موفقيت پلنگ ماد ه براي بزرگ نمودن د و توله تاسن يك سالگي و پشت سر گذارد ن دوره حساس سال نخست كه بالاترين مرگ ومير طي آن رخ مي د هد ، بسيار اميد واركنند ه است.متأسفانه، طي سال هاي اخير، 7 قلاد ه پلنگ توسط مردم محلي د ر بخشهاي شمالي اين منطقه از پا درآمد ه اند كه عمد تا از طريق آغشته نمودن لاشه شكار آنها به سمومكشاورزي بود ه است.از 14 لاشه طعمه يافت شد ه توسط تيم تحقيقاتي در بخش هاي مختلف منطقه كهمتعلق به مرد م محلي بود ه و توسط پلنگ از پا د رآمد ه بود ند ، 5 مورد سگ گله و مابقي عمد تا گاو محلي بود ه كه خود مبين تعارض بسيار شد يد ميان پلنگ ها و د ام هاي اهلي است.براساس بررسي هاي صورت گرفته، ساليانه حداقل بين 15 تا 20 رأس گاو متعلق به اهالي روستاهاي شمال منطقه مانند"چتن"، "كيكو"، "ناصرآبا د"، "منجير"،"سماء"، " دشت نظير" و... توسط پلنگ هااز پا د ر مي آيند و بد ون شك، حد اقل 1يا 2 پلنگ نيز هر ساله توسط مردم كشته مي شود . با احتساب حد اقل 400 هزارتومان قيمت يك رأس گاو، خسارت مالي پلنگ ها به مرد م محلي كه عموما چند گاومعدود بيشتر ند ارند ، بيش از 6 ميليون تومان برآورد مي گرد د كه بسيار قابل توجه است. از اين رو، ضرورت د ارد تا برنامه هاي پرداخت خسارت براي مرد م محلي از سوي محيط زيست درنظر گرفته شود و در غير اين صورت پلنگها به سرعت نابود خواهند شد.